INFO

avatar Ten blog rowerowy prowadzi MARECKY z miasta Elbląg. Mam przejechane od 1995r. 318.150 kilometrów, czyli zaraz po raz ósmy okrążę równik :-). Pomykam po drogach i dróżkach z prędkością 20.87 km/h i tak jest OK.
Więcej o mnie.

MOJA STRONA INTERNETOWA

marecki.home.pl

KATALOG ŻUŁAWSKICH DOMÓW PODCIENIOWYCH

DOMY PODCIENIOWE Z XVIII/XIX w.

MOJE GALERIE

FOTOSIK (do 30.04.2023)



baton rowerowy bikestats.pl 2025 button stats bikestats.pl 2024 button stats bikestats.pl 2023 button stats bikestats.pl 2022 button stats bikestats.pl 2021 button stats bikestats.pl 2020 button stats bikestats.pl 2019 button stats bikestats.pl 2018 button stats bikestats.pl 2017 button stats bikestats.pl 2016 button stats bikestats.pl 2015 button stats bikestats.pl 2014 button stats bikestats.pl 2013 button stats bikestats.pl 2012 button stats bikestats.pl 2011 button stats bikestats.pl 2010 button stats bikestats.pl 2009 button stats bikestats.pl 2008 button stats bikestats.pl

ARCHIWUM BLOGA

Wpisy archiwalne w kategorii

WYCIECZKI >150

Dystans całkowity:49876.00 km (w terenie 3315.00 km; 6.65%)
Czas w ruchu:2249:26
Średnia prędkość:22.17 km/h
Maksymalna prędkość:67.00 km/h
Suma podjazdów:210385 m
Maks. tętno maksymalne:182 (97 %)
Maks. tętno średnie:143 (75 %)
Suma kalorii:1029236 kcal
Liczba aktywności:228
Średnio na aktywność:218.75 km i 9h 51m
Więcej statystyk
Dane wyjazdu:
176.00 km 0.00 km teren
07:34 h 23.26 km/h:
Maks. pr.:44.00 km/h
Temperatura:11.0
Podjazdy:1011 m

SZTUM, KWIDZYN

Sobota, 7 listopada 2026 · | Komentarze 2

Trasa: ELBLĄG-Zwierzno-Żuławka Sztumska-Szropy-Dąbrówka Malborska-Sztum-Ryjewo-Kwidzyn-Prabuty-Rodowo-Dzierzgoń-Stare Dolno-Krzewsk-Raczki Elbląskie-ELBLĄG

MAPA

GALERIA (z opisem)





Tradycyjnie jak co roku udałem się w miejsca bliskie mojemu sercu. Na trasie towarzyszył mi Koszmar, ale było naprawdę bardzo przyjemnie 😊 Nawet pogoda stanęła na wysokości zadania, a smutno zrobiło się po powrocie do domu i włączeniu mediów 😪

Dzięki Marcin za wspólne kręcenie i pogaduchy. 








Kategoria WYCIECZKI >150


Dane wyjazdu:
201.00 km 100.00 km teren
09:36 h 20.94 km/h:
Maks. pr.:40.00 km/h
Temperatura:10.0
Podjazdy:1381 m

MYŚLĘCINEK, TUCHOLSKI PARK KRAJOBRAZOWY

Sobota, 17 października 2026 · | Komentarze 3

Trasa: ELBLĄG>>>BYDGOSZCZ-Myślęcinek-Maksymilianowo-Koronowo-Pruszcz-Rudzki Most-Cekcyn-Wierzchucin-Lniano-Drzycim-LASKOWICE POMORSKIE>>>ELBLĄG

MAPA

GALERIA  (z opisem)






Bydgoski Myślęcinek chodził mi po głowie już od dłuższego czasu, bo to największy taki park miejski w Polsce. Jak donosi ,,niezawodne” AI jest ponad dwukrotnie większy niż elbląska Bażantarnia. Wiedziałem też, że jest bardziej uporządkowany, zurbanizowany i mniej naturalny niż nasz park.

Do trasy wycieczki, żeby po 20 km nie wracać do centrum Bydgoszczy, bo Leśny Park Kultury i Wypoczynku „Myślęcinek” – jak brzmi jego pełna nazwa – jest w granicach miasta, dorzuciłem Tucholski Park Krajobrazowy do którego dotarłem jadąc sobie wzdłuż Brdy i często ją przekraczając.

Tak często, że chyba nabrałem ochoty na spływ kajakowy 😉

Bydgoszcz, jak widać w galerii, powitała mnie ,,cieplutkim” +2,70C i stylowym wschodem słońca. Ale potem było już tylko lepiej, aż słońce zaszło i znowu było ciepło inaczej. No, ale byłem przygotowany, to w końcu nie wakacje.

Jadąc rowerem MTB trasę miałem zaprojektowaną w sposób zupełnie dowolny, swobodny, luzacki i spontaniczny. A i tak wprowadzałem modyfikacje 😊

Po obejrzeniu Myślęcinka rzuciłem okiem na Maksymilianowo, gdzie już zaczyna się rozbudowa przedwojennej jeszcze Magistrali Węglowej, przez Kościerzynę do Gdyni.

Potem była elektrownia wodna w Samociążku i Koronowo ze sławnym mostem rowerowym, a kiedyś wąskotorowym. Wszystko oczywiście nad Brdą.

Dalsze kilometry zaprowadziły mnie w miejsce przystani promowej Sokole-Kuźnica, czynnej sezonowo do końca września.

Potem pojawiły się akcenty kolejowo-rowerowe bo od stacji Pruszcz-Bagienica w kierunku Klonowa torowisko miało taki ładny, niespotykany dzisiaj, drobny tłuczeń. Po drodze był stary i lekko przerażający most kolejowy, którym jednak na spokojnie udało się przejść.

Niebawem jechałem przez lasy Tucholskiego Parku Krajobrazowego, czyli Bory Tucholskie. Ale to już nie jest tak nudna monokultura sosnowa jak dawniej, tylko sosna jest uzupełniana innymi gatunkami, przeważnie liściastymi.

A że sezon grzybowy jest w toku, to do tego krajobrazu doszły jeszcze samochody, nawet w środku lasu.

Doszedł też brak mostu w środku lasu nad rzeczką, a raczej strumykiem o nazwie Stążka. I tutaj zrobiło się przygodowo, bo dostępu bronił płot a i brak było kładki dla pieszych.

Objazd tego miejsca nie wchodził w grę, bo w koło akurat były same piaskownice i roweru pchać mi się nie chciało.

Pokonałem więc ogrodzenie, a sam most pokonałem techniką nienaganną. Aż szkoda, ze nikt tego nie nagrał😁

Potem jeszcze trochę pokręciłem się po lesie, zażywając darmowej inhalacji i z tak odświeżonym organizmem postanowiłem udać się na pociąg do Laskowic Pomorskich, a nie przewidywanego wcześniej Smętowa Granicznego.

Najbliżej miałem w sumie do dawnego Ostbahnu, ale wadą tego rozwiązania było to, że Czersk czy Chojnice były za blisko 😉

Zostając w klimatach kolejowych zajrzałem jeszcze do Wierzchucina, kiedyś sporej stacji węzłowej, teraz tylko dużej stacji, która też szykuje się na wielkie zmiany, bo leży na wspomnianej Magistrali Węglowej.

Zrobiłem tam kilka zdjęć, za parę lat będzie można porównać te okolice.

A potem to już zostały 2 godziny do pociągu i około 30 km do stacji w Laskowicach.

W promieniach zachodzącego słońca popedałowałem przez Lniano i Drzycim w kierunku Wisły.

W Laskowicach głód ogarnął mnie ogromny – bo za dnia nie udało się zjeść obiadu, a rybka i frytki z Żabki to trudno nazwać inaczej niż przekąską – że zaatakowałem lokalnego kebsa, gdzie na szybko zrobiono mi rollo i to było dobre. Powiedzmy 😉

Pociąg z Bydgoszczy do Gdyni Chyloni przyjechał w wersji ,,kibel” z lat 90 (EN-57). Absolutny oryginał, nie poddany żadnym modyfikacjom.

Pomny doświadczeń z zeszłego tygodnia bardzo mocno trzymałem za niego kciuki, żeby dotarł do Tczewa i żeby dotarł o czasie, bo miałem 5 minut na przesiadkę.

Udało się mu!

Ps. Sztyca zdała egzamin.









Dane wyjazdu:
208.00 km 50.00 km teren
10:03 h 20.70 km/h:
Maks. pr.:57.00 km/h
Temperatura:12.0
Podjazdy:1367 m

STAŃCZYKI, KIEPOJCIE, BOTKUNY

Sobota, 10 października 2026 · | Komentarze 4

Trasa: ELBLĄG>>>EŁK-Raczki-Suwałki-Stańczyki-Kiepojcie-Dubeninki-Botkuny-Gołdap-Kowale Oleckie-Olecko-EŁK>>>ELBLĄG

GPS

MAPA

GALERIA (z opisem)




Wyjazd do ostatniej chwili nie był pewny, bo pogoda nie potrafiła się określić. Pewne były tylko bilety kolejowe kupione tam i z powrotem z dużym i bardzo dużym wyprzedzeniem. Je zawsze można oddać 😉

Koniec końców odwróciłem trasę, bo jak się jedzie pętlę, to taki manewr jest łatwy do realizacji.

I tak to z Ełku ruszyłem na Suwałki zamiast na Gołdap, bo sobota miała być brzydsza, a niedziela ładniejsza, z jakimś tam słońcem.

Do Suwałk, a i dalej napędowi pomagał całkiem solidny wiatr, który akurat w Suwałkach promujących się hasłem ,, Pogodne Suwałki” zesłał na mnie mżawkę.

Drogę do Suwałk poprowadziłem bez zbędnej finezji drogami technicznymi wzdłuż Via Baltica, które mają różną nawierzchnię, ale tym razem to nie miało znaczenia.

Od Suwałk trochę jechałem GreenVelo, trochę Podlaskim Szklakiem Bocianim zaglądając w miejsca znane do tej pory tylko z drogowskazów. Z celów głównych dzisiaj były Stańczyki ze swoim sławnymi i najbardziej rozpoznawalnymi mostami nad rzeką Błędzianką.

Tę akurat miejscówkę znam od ,,zawsze”, bo już w 1999 roku pojawiłem się tutaj z ekipą podczas 20 dniowych peregrynacji po Mazurach Garbatych.

Przed Stańczykami pękła mi jedna z dwóch śrub sztycy podsiodłowej trzymająca siodełko. Dobrze, że tylko jedna. Moje zmagania z kłopotem trwały krótko bo zapasowej śruby nie miałem a inne nie pasowały. Na szczęście rolnik ze wsi Maciejowięta miał drut i to on pozwolił mi zrealizować resztę planów (za wyjątkiem mostów w Kiepojciach) i wrócić do Ełku na rowerze.

Po noclegu w Stańczykach – Stańczykówkę polecam każdemu rowerowemu turyście – dalsza droga w niedzielę prowadziła do Kiepojci, gdzie obejrzałem tamtejszy wiadukt, a mosty odpuściłem bo trzaski z siodełka nie napawały optymizmem. A jeszcze Botkuny były na celowniku …

Ta miejscówka okazała się najtrudniejsza do namierzenia, zwłaszcza że ślad zapisany na mapie okazał się nie mieć odpowiednika w terenie. W skrócie – w miejscu przejazdu był nasyp i chaszcze.

Musiałem się nieco cofnąć i dopiero wtedy wszystko stało się jasne i klarowne. Botkuny za sprawą dzikiej przyrody i ładnej rzeczki Jarki najbardziej przypadły mi do gustu.
I tak to główne cele weekendowego wyjazdu zostały zrealizowane.

Teraz pozostało delikatnie doturlać się na pociąg powrotny do Ełku. Droga powrotna została przeze mnie maksymalnie uproszczona i pozbawiona jakiegokolwiek terenu. Wróciłem po prostu z Gołdapi DK 65, która w niedzielę była spokojnym ciągiem komunikacyjnym z wybornym asfaltem i nowymi, odcinkowo, drogami rowerowymi.

Po drodze zajrzałem do Olecka, gdzie za rok będzie możliwość dotrzeć z Elbląga bezpośrednim pociągiem a na rogatkach Ełku odetchnąłem z ulgą, że sprzęt wytrzymał. Druciarstwo pierwszej klasy 😉

Jeżeli jednak myślicie, że to był koniec tych weekendowych przygód to muszę Was wyprowadzić z błędu, bo atrakcje przygotowało jeszcze Polregio za sprawą awarii pociągu Olsztyn-Elbląg, który o godzinie 21 zepsuł się na stacji Gamerki Wielkie. Padła sprężarka, cokolwiek to znaczy.

Byłem już gotowy na dodatkowe 60 rowerowych km, ale jednak udało się dotrzeć innym pociągiem do Elbląga z ,,zaledwie" 80 minutowym opóźnieniem.

Mając bilet za 1 zł + 8,50 za rower nie będę z tego robił zagadnienia 😂





Dane wyjazdu:
325.00 km 0.00 km teren
14:22 h 22.62 km/h:
Maks. pr.:50.00 km/h
Temperatura:8.0
Podjazdy:1871 m

KONOTOPIE - FIGURA MATKI BOSKIEJ

Niedziela, 4 października 2026 · | Komentarze 0

Trasa: ELBLĄG-Krosno-Małdyty-Miłomłyn-Samborowo-Lubawa-Brodnica-Rypin-Kikół-Konotopie-Lipno-Bobrowniki-Włocławek-Nieszawa-Ciechocinek-TORUŃ>>>ELBLĄG

MAPA

GALERIA (z opisem + Andrzej, Sławek)

GALERIA MAREK




Wycieczka do Konotopia, szerzej nieznanej miejscowości na Ziemi Dobrzyńskiej, zrodziła się w mojej głowie po uzyskaniu informacji, że dobiega tam końca budowa gigantycznego monumentu Matki Boskiej.

Obiekt jest nazywany pomnikiem, figurą, statuą a oficjalnie to ,,Monument Najświętszej Maryi Matki Bożej Miłosiernej w Konotopiu” jest najwyższą konstrukcją tego typu w Polsce i w Europie, a drugą na świecie.

Kiedyś odbyłem wycieczkę do słynnego teraz Świebodzina, więc i Konotopie należało też zaliczyć. O kulisach powstania monumentu nie będę się rozpisywał bo materiałów w sieci jest ogrom, łącznie z najróżniejszymi opiniami w temacie.

Na pewno warto to miejsce odwiedzić i samodzielnie wyrobić sobie opinię, niezależnie od intencji które nam przyświecają.

Tak więc nadeszła sobota i o godzinie 18:00 ekipa 7 osób ruszyła z elbląskiego Placu Jagiellończyka w długą podróż. Na placu zebrało się nieco więcej osób, ale to byli kibice życzący nam powodzenia na 300 km trasie do Konotopia, a potem Włocławka i Ciechocinka z finiszem w Toruniu.

Plan jazdy zakładał spokojne kręcenie w tempie 6 godzin na każde 100 km trasy. Tak aby do Konotopia na 200 km dotrzeć w niedzielę o poranku i zdążyć obejrzeć iluminację monumentu, a potem zrobić jego zdjęcia za dnia.

W momencie startu było +16 stopni i wiał lekki wiatr z północy, a więc kierunku sprzyjającego.

Pierwsze kilometry kręciliśmy jeszcze za dnia, ale szybko zapadły ciemności i rozpoczęła się dość już długa, październikowa noc.

Dłuższy postój zaplanowany było około godziny 24 na Orlenie w Lubawie, a zanim tam dotarliśmy stawaliśmy wcześniej w kilku miejscach.

Najdłużej stałem z Marcinem ,,Koszmarem” i Sylwią w związku z przebitą dętką tego pierwszego. Było to na rogatkach Miłomłyna, a reszta ekipy czekała na nas na tamtejszej stacji Moya.

Ta dętka była nam nawet na rękę, bo w ten sposób nasza jazda nieco się spowolniła i w Lubawie nie byliśmy za szybko, co przy tym wietrze było bardzo możliwe.

Po odpoczynku, nawodnieniu się i najedzeniu ruszyliśmy w dalszą drogę. Alerty RCB mówiły coś w mgłach w okolicach Brodnicy, ale te pojawiły się nieco dalej, bliżej Kikoła i Konotopia i nie były aż tak gęste jak zapowiadano.

Przed świtem tradycyjnie miałem kryzys senny o godzinie 5 rano ale został on opanowany i parę minut przed 6 zameldowaliśmy się w Konotopiu, na stacji MOL, gdzie był plan poczekać w cieple na wschód słońca. Temperatura jak to przed świtem dość mocno się obniżyła i było teraz +8 stopni.

Z iluminacji nic nie wyszło, bo nie była włączona także poczekaliśmy na światło dnia, odpoczęliśmy i zjedliśmy śniadanie.
A potem nastąpiła sesja zdjęciowa, co zobaczycie w galerii od kilku autorów.

Opuszczając Konotopie zaczęła się już wybitnie turystyczna część wycieczki. W planie były Bobrowniki z ruinami zamku krzyżackiego, które dodaliśmy do planu już podczas jazdy, a potem zapowiadane wcześniej Włocławek, Nieszawa i Ciechocinek.

Jeszcze przed Lipnem mieliśmy przerwę związaną z przebitą dętką w rowerze Doroty, co o mały włos nie pokrzyżowało jej planów szybszego powrotu pociągiem z Włocławka. Ostatecznie udało się i jeszcze z nami odwiedziła Bobrowniki, a potem szybko i solo dotarła do nieodległego Włocławka, skąd wróciła koleją.

My tymczasem jadąc spokojne patataj zajrzeliśmy do centrum Włocławka i tam zmieniając kierunek jazdy ruszyliśmy w kierunku Torunia. Tym razem pod lekki wiatr i coraz bardziej słoneczne niebo.

Jeszcze przed Nieszawą rozpoczął się proces rozbierania z ciuchów, które pozwoliły bezpiecznie przejechać nockę a teraz były już zbędne.

Rozebrane zostało także – częściowo 😉 – przednie koło w rowerze Sylwii, która także przebiła dętkę. Była to trzecia guma i ta była już najmniej potrzebna, bo czas zaczął odgrywać pewną rolę.

Niemniej odwiedziliśmy Nieszawę, gdzie stoi sobie przy wiślanym brzegu prom Wacław II, który do 2012 roku pływał po Nogacie niedaleko Elbląga.

Potem zajrzeliśmy do Ciechocinka na lody i rzuciliśmy okiem na tamtejsze tężnie.

A potem zostało dotrzeć do Torunia, gdzie ominęliśmy zatłoczone Stare Miasto a odwiedziliśmy punkt widokowy nad Wisłą oraz przejechaliśmy się bulwarem w drodze na dworzec Toruń Wschodni, skąd miał nas zabrać pociąg do Malborka. Znaleźliśmy też czas na zjedzenie posiłku i odpoczynek.

Podróż minęła punktualnie i spokojnie – chociaż Sławek jest zapewne nieco innego zdania po dialogach z kierownikiem pociągu 😉 – a że z Malborka nikomu już nie chciało się jechać na kołach 30 km do Elbląga, to tam także skorzystaliśmy z kolei i po godzinie 19 byliśmy w Elblągu.

Dziękuję Wam bardzo za wspólne kręcenie i spędzenie fajnej nocki na rowerach. A dziewczyny zapraszam na warsztaty wymiany dętek. Tylko jeszcze nie wiem gdzie i kiedy 😁











Kategoria WYCIECZKI >150


Dane wyjazdu:
215.00 km 100.00 km teren
10:33 h 20.38 km/h:
Maks. pr.:44.00 km/h
Temperatura:26.0
Podjazdy:1231 m

ŁYNOSTRADA LIDZBARK WARMIŃSKI-STOPKI

Sobota, 8 sierpnia 2026 · | Komentarze 0

Trasa: ELBLĄG-Aniołowo-Sąpy-Młynary-Orneta-Lidzbark Warmiński-Bartoszyce-Sępopol-Stopki-Szczurkowo-Bezledy-BARTOSZYCE

GPS (całość)

GPS (Łynostrada)

GALERIA (zwinięte tory Orneta-Lidzbark Warmiński)

GALERIA (Łynostrada Lidzbark Warmiński-Stopki, z opisem)

GALERIA (całość, z opisem)

Dalej >>>






Po dwóch jazdach ( 2020, 2022) wzdłuż Łyny nadszedł czas na wycieczkę nr 3 obejmującą dolny odcinek rzeki, od Lidzbarka Warmińskiego do wsi Stopki nieopodal granicy państwowej.

Na zaproszenie do wspólnej jazdy nikt nie odpowiedział, więc chwilę za startem zmieniłem sobie koncepcję jazdy na wschód. Jadąc rowerem MTB postanowiłem w drodze do Młynar przejechać się wariantem terenowym przez Aniołowo, Borzynowo i Sąpy.

Potem było już zgodnie z pierwotną koncepcją i po śniadaniu w Ornecie wjechałem na szlak zwiniętych torów do Lidzbarka Warmińskiego. Jego pierwszy odcinek, do drogi wojewódzkiej 513, jest obecnie nieprzejezdny i zarośla musiałem ominąć polem. Od drogi wojewódzkiej już jest wszystko OK i jedzie się sprawnie. Jak to wygląda zobaczycie w dedykowanej galerii.

Trasa jest oznakowana, ma obecnie jeden objazd, który można zignorować, ale wtedy ślad GPS będzie przydatny. Kończy się na przedmieściach Lidzbarka Warmińskiego, a wcześniej w jej ślad wchodzi Łynostrada, którą kontynuowałem dalszą jazdę.

W Lidzbarku Warmińskim zrobiłem zakupy, zajrzałem nad Łynę i ruszyłem dalej, zgodnie z oznakowaniem.

Łynostrada opuszcza miasto razem ze szlakiem GreenVelo, a to oznacza, że w Wielochowie mamy okazję obejrzeć sławne 100 metrów niebieskiej, świecącej drogi rowerowej.
Potem GV skręca na północ, a Łynostrada prowadzi na wschód, w kierunku Bartoszyc, wzdłuż Łyny, którą czasami ze szlaku widać.

Rodzaje nawierzchni zobaczycie w galerii, jest to miks wszystkiego – no, prawie wszystkiego. Rower MTB z amortyzatorem nie nudził się, a Smart Sam 40 mm pewnie prowadził po wertepach.

Bardziej przygodowo zrobiło się w okolicach Samolubia, gdzie najpierw zabrakło kluczowego drogowskazu kierującego na drogę szutrową z asfaltu – co kosztowało mnie z 2 km gratis – a potem na szlaku wyrosła trawa po kolana, zarośla i … teren prywatny. Vide galeria. Wszystko poparte pomarańczowymi znakami i zgodne ze śladem GPS.

Nie był to długi odcinek, także jakoś się przebiłem, no ale ten etap wymaga korekty, uzgodnień i poprawy, bo po co chodzi z rowerem na szlaku rowerowym 😉

Nagrodą była stanica wodna w Perkujkach, gdzie Łynostrada ma jeden z najlepszych kontaktów z rzeką Łyną.

Chwilę potem wjechałem do Bartoszyc po raz pierwszy tego dnia i że pora była adekwatna, a i siły uszczuplone, ruszyłem na makaronowy obiad. Bartoszycki Bazyliszek okazał się dobrym wyborem i po tym ładowaniu węgli ruszyłem dalej.

Łynostrada w Bartoszycach oznakowana jest znakomicie i wystarczyło kierować się znakami, aby sprawnie opuścić miasto.

Dalsza droga wiodła do Sępopola dawną trasą MRDP. Żeby Łynę zobaczyć skręciłem do prywatnej przystani w Szylinie Wielkiej, bo inaczej to Łynę widać dopiero w Sępopolu.

A i to wymaga zjechania z Łynostrady – to trochę dziwne, że ten szlak mija opłotkami to całkiem ciekawe miasteczko.

Ja do Sępopola zajechałem, żeby uzupełnić picie i ruszyłem na ostatnie km Łynostrady. Szlak ten kończy się (zaczyna) na przystani kajakowej we wsi Stopki.
Tutaj odpocząłem, obejrzałem całkiem już szeroką w tym miejscu Łynę i ruszyłem okrężną drogą do Bartoszyc, gdzie miałem zaplanowany nocleg.

Pojechałem sobie trasą przez Ostre Bardo i Szczurkowo, czyli prawie dotykając granicy. Kiedyś można było tam robić zdjęcia, teraz pogranicznicy spotkani w Ostrym Bardzie mi to odradzili. Cena fotografii na poziomie 500 zł zrobiła wrażenie, także aparatu pochopnie nie wyciągałem 😉

Dysponując zapasem czasu zajrzałem na puste przejście graniczne w Bezledach i delektując się pustą DK 51 (kilka samochodów i 1 (słownie: jeden!) TIR wróciłem do Bartoszyc na zasłużony odpoczynek dumając, gdzie by tu jutro pojechać.

PODSUMOWANIE:


- GALERIA ZDJĘĆ jest integralną częścią relacji!

- Łynostrada nie jest szlakiem łatwym, dla zupełnie początkujących rowerzystów. Spotkamy na niej zjazdy i podjazdy oraz nawierzchnie wymagające rowerowego doświadczenia,

- w okresie suszy w kilku miejscach pojawiają się krótkie odcinki ,,piaskownic”,

- na szlaku występują wszystkie możliwe nawierzchnie różnej jakości, poza brukiem,

- oznakowanie szlaku jest obecnie generalnie dobre, ale GPS warto mieć,


- oznakowanie występuje i po lewej, i po prawej stronie drogi. Znaki są w formie tabliczek, ale i są malowane (montowane) na drzewach oraz w innych, czasami nieoczywistych miejscach,

- oznakowanie jest małe, strzałki w trakcie jazdy są widoczne, ale sprawdzenie kilometrażu wymaga zatrzymania się,

- na Łynostradzie nie znajdziemy dedykowanych miejsc parkingowych ani wiat dla rowerzystów,

- na Łynostradzie nie ma problemów z wiejskimi sklepami, posiłki zjemy w Lidzbarku Warmińskim, Bartoszycach i Sępopolu,

- serwis rowerów znajdziemy w Lidzbarku Warmińskim i Bartoszycach,


- Łynostrada prowadzi w większości drogami o małym i bardzo małym natężeniu ruchu samochodowego.


- Łynostrada jest obecnie szlakiem kompletnym, prowadzi od źródeł Łyny do maksymalnie dostępnego jej miejsca w Polsce. Przy dojeździe koleją najlepiej zaczynać z Nidzicy, skąd jest bardzo blisko do źródeł rzeki (10 km), a na końcu wrócić do Sępopola – stąd jest już blisko do węzła kolejowego Korsze (16 km).

- Łynostrada prowadzi przez piękne okolice; rzadko przy samej rzece, ale jest się gdzie wykąpać,

- Łynostradę powinien przejechać każdy rowerowy turysta,

- głównymi atrakcjami na trasie są: Nidzica, Rezerwat Warmiński Las, Olsztyn, Brąswałd, Barkweda, Dobre Miasto, Smolajny, Lidzbark Warmiński, Bartoszyce i Sępopol.

REKOMENDACJE SPRZĘTOWE:


- jazda możliwa na rowerach górskich, trekkingowych lub gravelowych wyposażonych w przerzutki - inne typy rowerów nie mają możliwości pokonania wszystkich odcinków w siodle,

- amortyzacja mile widziana,

- opony z bieżnikiem, najlepszy będzie klockowy,

- opony do rowerów trekkingowych/gravelowych minimum 700x35 a do rowerów MTB 26x, 27,5x, 29x2,00,

- opony z wkładką antyprzebiciową, żadnych lekkich modeli sportowych,

- po Łynostradzie lepiej poruszać się ,,na lekko’’, bez ciężkich sakw,

- kto ma rower elektryczny, niech się nie waha ;-)



Dalej >>>




Kategoria WYCIECZKI >150


Dane wyjazdu:
174.00 km 5.00 km teren
08:16 h 21.05 km/h:
Maks. pr.:38.00 km/h
Temperatura:21.0
Podjazdy:478 m

GDYNIA 100

Niedziela, 12 lipca 2026 · | Komentarze 0

Trasa: ELBLĄG-Jazowa-Nowy Dwór Gdański-Szkarpawa-Żuławki-Drewnica-Mikoszewo-Gdańsk-Sopot-GDYNIA>>> Pruszcz Gdański-Cedry Wielkie-Kiezmark-Nowy Dwór Gdański-Jazowa-ELBLĄG

MAPA

GALERIA (z opisem)






Gdynia to miasto nie tak wiekowe jak Elbląg, ale to nie znaczy, że nie ma tam nic ciekawego. W roku setnej rocznicy powstania miasta wyruszyłem na mały, rowerowy rekonesans.

Do Gdańska jechałem w towarzystwie chmur momentami wiszących z 50 metrów nad ziemią i fakt, że nie spadła z nich ani kropla deszczu jest doprawdy ciekawy 😉

Od Gdańska widoczność nieco się poprawiła, ale widoki z klifu w Orłowie, a w zasadzie brak widoków (nie było widać wyraźnie statków na redzie) nakazały mi dać sobie spokój z punktami widokowymi Donas i Kolibki. To się zrobi innym razem.

Skupiłem się zatem na odwiedzeniu kilku kanonicznych miejsc tego pięknego miasta, a potem – gdy okazało się że system rezerwacyjny Polregio poległ na całej linii i w żadnym z 5 (sic!) pociągów nie ma miejsc rowerowych – skupiłem się jeszcze bardziej na powrocie do Elbląga.

Odbył się on hybrydowo, bo od Pruszcza Gdańskiego ponownie zająłem miejsce na siodełku i 60 km dokręciłem sobie po Żuławach Wiślanych. Dlaczego tak? Nie pytajcie – padła także aplikacja Polregio w telefonie … 🤦😁








Kategoria WYCIECZKI >150


Dane wyjazdu:
235.00 km 0.00 km teren
11:12 h 20.98 km/h:
Maks. pr.:47.00 km/h
Temperatura:10.0
Podjazdy:1574 m

SĘPOPOL - kawa i ciacho

Sobota, 16 maja 2026 · | Komentarze 0

Trasa: ELBLĄG-Milejewo-Chruściel-Pieniężno-Bartoszyce-Sępopol-Bartoszyce-Stoczek Klasztorny-Lidzbark Warmiński-Dobre Miasto-OLSZTYN>>>ELBLĄG

MAPA

GALERIA (z opisem)

GALERIA GABS



Sępopolską piekarnio-cukiernię bardzo dobrze wspominam z tego wyjazdu. Wiadomo więc było, że pojawię się tutaj ponownie, chociaż to daleko od Elbląga. Jak Gośka poinformowała, że brakuje jej gminy Sępopol na mapie gmin do zaliczenia, to wystarczyło połączyć kropki i ustalić datę.

Pogodę ustaliła za nas jej prognoza, pokazując całkiem fajne warunki do jazdy. Och, jakże się wróże pogodowi pomylili … 😉

Na sucho udało się wyjechać z Elbląga i zrobić Wysoczyznę Elbląską. Potem z mniejszym i większym natężeniem padało na nas i kropiło od Płoskini do Bartoszyc. Dobrze chociaż, że było w miarę ciepło, a wiatr wiał z północnego-zachodu.

W Sępopolu pokręciliśmy się chwilę po miasteczku, obejrzeliśmy jego ciekawostki i odpoczęliśmy.

Droga powrotna do Olsztyna to była już jazda na sucho, z nieplanowanymi odwiedzinami Stoczka Klasztornego – no, ale skoro Gabs nigdy tam nie była.

Obiad w postaci pizzy dokonał się w Lidzbarku Warmińskim, a potem zostało pokręcić DK 51 do Olsztyna.

W stolicy województwa zameldowaliśmy się ze sporym zapasem czasu i na spokojnie zajęliśmy miejsca w pociągu, który jechał sobie do Elbląga.

Dzięki Gośka za wspólne kręcenie i pogaduchy.





Dane wyjazdu:
192.00 km 2.00 km teren
08:41 h 22.11 km/h:
Maks. pr.:46.00 km/h
Temperatura:25.0
Podjazdy:869 m

CHOSZCZNO - KOSTRZYN n.ODRĄ

Sobota, 2 maja 2026 · | Komentarze 0

Trasa: CHOSZCZNO-Barlinek-Myślibórz-Trzcińsko Zdrój-Moryń-Siekierki Most Europejski-Gross Neuendorf-Küstrin Kietz-KOSTRZYN nad ODRĄ

MAPA

GALERIA (z opisem)

GALERIA MAREK (całość)

Dalej >>> 





Ze Szczecinka wyjechaliśmy lekko po godzinie 9, a Choszczno opuszczaliśmy chwilę po godzinie 7, bo tutaj żadne śniadanie na nas nie czekało. Pogoda już o poranku była klarowna; pełne słońce i brak chmur, co wskazywało, że to będzie dobry, fotograficzny dzień.

Plan przewidywał zakończenie peregrynacji po Trasie Pojezierzy Zachodnich, zaliczenie kilometrów po niemieckiej stronie wału Odry i metę w Kostrzynie nad Odrą. Mieście z oryginalnym, dwupoziomowym dworcem kolejowy, jednym z dwóch takich w Polsce.

Wyjeżdżając z Choszczna Marek na widok szutrówki przy torach kolejowych od razu spytał, czy dzisiaj także czekają nas terenowe odcinki specjalne. Mogłem go uspokoić, że jedziemy w stronę asfaltów premium, które zastąpiły dawne starotorza różnych linii kolejowych.

Asfalty rzeczywiście szybko się pojawiły i ciągnęły się długimi odcinkami. W zasadzie były cały czas, aż do końca w Siekierkach nad Odrą. Drobne przerywniki nie są warte dłuższej uwagi, całość z Choszczna do Siekierek można uznać, że jest asfaltowa.

To zapewne także wpłynęło na rowerową frekwencję, bo była ona bardzo duża, a od Morynia to wręcz pojawiły się drobne kłopoty z wyprzedzaniem.

Od początku przyjęliśmy z Markiem zasadę, że pozdrawiamy wszystkich na trasie, także w Dzień Flagi było co robić 😊

Tego dnia zatrzymywaliśmy się nader często, co poskutkowało prawie 400 zdjęciami (cały wyjazd zgromadził ich 886!) Do Trzcińska Zdroju i Morynia trzeba było zjechać ze szlaku, ale było warto.

Trzcińsk miał niebywałe szczęście nie być zniszczony podczas II wojny światowej i dzięki temu można tam obejrzeć jedne z najdłuższych w Polsce murów obronnych. A do Morynia zjechaliśmy bo pora była obiadowa, a to był ostatni punkt gdzie można było coś ciepłego zjeść. Przy okazji obejrzeliśmy niezwykłą wystawę drogownictwa.

Na samej trasie zajrzeliśmy do Lubiany (skansen kolejowy), Pełczyc, Barlinka z oryginalnym zakazem pływania w jeziorze i Myśliborza. Aż w końcu nadeszła chwila, kiedy trasa nieuchronnie zaczęła tylko opadać dół. To był wyraźny znak, że zbliżamy się do Odry, czyli końca naszej wycieczki po TPZ. Przy Moście Europejskim na Odrze w Siekierkach ma swój początek i kilometr zerowy Trasa Pojezierzy Zachodnich.

Most, a właściwie dwa mosty mają charakter pieszo-rowerowy, a ten po polskiej stronie jest z oryginalnym punktem widokowym. Z uwagi na datę 2 maja zwisała z niego ogromna, biało-czerwona flaga. Super to wyglądało. Vide galeria.

W tym miejscu zrobiliśmy oczywiście okolicznościowe fotki i przysiedliśmy na jednej ławeczce z wielkim Polakiem Władysławem Bartoszewskim, patronem mostu.

A potem przejechaliśmy Odrę, na której niemieckim brzegu spotkałem ekipę pod przewodnictwem Leszka Pachulskiego, Ojca Dyrektora Wisły 1200 i innych terenowych ultra maratonów. Niezwykłe spotkanie😊

Dalsze kilometry przebiegały z widokiem na Odrę, ale to na dłuższą metę jest nudne, więc wiedząc o promie w Gozdowicach, który zaczął pracę właśnie w majówkę, postanowiłem w ten sposób dotrzeć do Kostrzyna nad Odrą.

Niestety, prom uległ awarii już 1 maja, o czym nie było ani słowa na rozkładzie pływanie po niemieckiej stronie. 40 minut sobie tam poczekaliśmy i bardzo, bardzo dobrze odpoczęliśmy😁

Tylko po to, żeby zgodnie z pierwotnym planem mostem w Kostrzynie nad Odrą pokonać rzekę i zameldować się w okolicach dwupoziomowego dworca kolejowego, łączącego Ostbahn i Nadodrzankę.

Oględziny zaplanowaliśmy na jutro.

Ten dzień pokazał zupełnie inne oblicze Trasy Pojezierzy Zachodnich. Oblicze masowej turystyki rowerowej, dla dzieci i dla seniorów, wygodnej, przewidywalnej, bezpiecznej i oznakowanej. Mam nadzieję, że taka będzie za rok-dwa-trzy cała TPZ.












Dane wyjazdu:
181.00 km 0.00 km teren
08:40 h 20.88 km/h:
Maks. pr.:43.00 km/h
Temperatura:10.0
Podjazdy:781 m

SZCZECINEK - CHOSZCZNO

Piątek, 1 maja 2026 · | Komentarze 0

Trasa: SZCZECINEK-Czaplinek-Złocieniec-Drawsko Pomorskie-Ińsko-CHOSZCZNO

MAPA ( całość Trasy Pojezierzy Zachodnich)

GALERIA (z opisem)

GALERIA MAREK (całość)

Dalej >>> 




O poranku, po śniadanku ruszyliśmy na trasę. Do Lubowa za Bornem Sulinowem wiedziałem mniej więcej co nas czeka, bo jak wspomniałem, jechałem ten odcinek na jesieni 2025 r.

Za Czaplinkiem zaczęła się jazda po terra incognita i tak w sumie miało już być do końca. W galerii macie przedstawiony opis odcinkowy zawierający zdjęcia obecnych rodzajów nawierzchni tej trasy. Szybko się przekonaliśmy, że TPZ to nadal projekt nieukończony i bardzo różniący się dostępnością dla wszystkich rodzajów rowerów.

My jechaliśmy sobie na oponach 32mm i 30 mm, czyli na szosowych slickach. Ale że nie jesteśmy standardowymi turystami i dopóki piasek nie jest piaskownicą, to siłowo potrafimy lekkie rowery przepchnąć.

Trzydziestki Marka poległy tylko w jednym momencie, kiedy pojawiła się nowa nawierzchnia w Żelisławiu Pomorskim. Gruboziarnisty szuter znany chociażby z GreenVelo okazał się zbyt gruby. Dwie dętki poległy w jednym momencie, co było pewną oszczędnością czasu porównując to do przebijania ich solo 😉

Prawdziwy egzamin czekał nas za Drawskiem Pomorskim, gdzie na długie kilometry oznakowanie pionowe TPZ zniknęło i zostało patrzeć na nawigację. Spotkaliśmy tam wielu nieszczęśników z sakwami pchającymi rowery w kopnym piachu, po zniszczonej, leśnej drodze, urozmaiconej kamieniami i cegłami.

Domyślam się, że ten odcinek – niezbyt długi 2-3 km – będzie dopiero robiony, ale coś takiego w ogóle na razie nie powinno być widoczne na oficjalnych mapach. To psuje ogólne, generalnie pozytywne, wrażenie. Dodam, że byliśmy tam w porze suchej …

Dalsze kilometry w kierunku Choszczna, gdzie postanowiliśmy dotrzeć na nocleg, przebiegały już w normalnych warunkach. Za Ińskiem było widać korytowanie nowej drogi rowerowej, co niedługo pozwoli ominąć tamtejszą drogę publiczną.

I kiedy już myśleliśmy, że doturlamy się elegancko do Choszczna, to pojawiła się ona. Dolina rzeki Ina. O Jezu! 😂

Z klimatycznym, spalonym mostkiem fakira i podmokłym terenem, gdzie udało nam się nieco zmoczyć buty.

Obecnie mostek objęty jest oficjalnym objazdem, chociaż jak widać, rowerowo-piesze funkcje jeszcze spełnia. Ale to już na swoją odpowiedzialność. Na nowy przyjdzie poczekać kilka lat.

Do Choszczna wpadliśmy o 20:30, ale że nocleg na kwaterze prywatnej zarezerwowaliśmy kilka godzin wcześniej, to na spokojnie zrobiliśmy jeszcze zakupy i udaliśmy się na bardzo zasłużony odpoczynek. To miał się okazać najtrudniejszy etap TPZ.

Dłuższe postoje w ciągu dnia zrobiliśmy w Bornem Sulinowie, Czaplinku, Złocieńcu, Drawsku Pomorskim i Ińsku. Te miejsca są oczywiście godne dłuższego oglądania, ale to na tym wyjeździe nie było priorytetem. Istotnych podjazdów nie ma, profil trasy jest generalnie płaski.








Kategoria WYCIECZKI >150


Dane wyjazdu:
289.00 km 1.00 km teren
13:42 h 21.09 km/h:
Maks. pr.:39.00 km/h
Temperatura:-4.0
Podjazdy:1588 m

ELBLĄG - SZCZECINEK

Czwartek, 30 kwietnia 2026 · | Komentarze 2

Trasa: ELBLĄG-Malbork-Sztum-Jeleń-Skórcz-Szlachta-Tuchola-Kamień Krajeński-Debrzno-SZCZECINEK

MAPA

GALERIA (z opisem)

GALERIA MAREK (całość)

Dalej >>> 





Majówka w tym roku należała do tych krótszych – rok 2027 też nie zapowiada się dobrze 😉 – więc należało pojechać w niezbyt odległe tereny, nie wymagające całodziennej jazdy pociągiem.

Mój wybór padł na szeroko promowane i coraz bardziej znane trasy rowerowe realizowane przez Województwo Zachodniopomorskie. Powstaje tam cały system różnych szlaków rowerowych, a ja wybrałem Trasę Pojezierzy Zachodnich.

Liznąłem ją w zeszłym roku podczas powrotu ze stacyjki, no i jest ona najdłuższa, przez co dobrze nadawała się na dwudniowe pedałowanie.

Na wyjazd dał się namówić Marek z Braniewa, też ciekawy co tam się dzieje na zachodnim pomorzu.

Planując dość długie dystanse po w większości drogach asfaltowych zabraliśmy rowery szosowe, żeby jazda była szybka i sprawna. Planowaliśmy jazdę tylko po szlaku, zgodnie ze znakami i/lub śladem GPS, bez odbijania na boki.

Poza Trasą Pojezierzy Zachodnich dołożyłem do programu majówki trochę atrakcji kolejowych w postaci stacji Szlachta na Magistrali Węglowej, dwupoziomowego dworca kolejowego w Kostrzynie nad Odrą i zabytkowej estakady kolejowej w Gorzowie Wielkopolskim, gdzie cała wyprawa się zakończyła. A zaczęła się od zakupu biletów powrotnych na pociąg TLK Krajna, bo jak wiadomo, wycieczka bez pociągu się nie liczy 😉

Pierwszy etap zakładał dojazd do Szczecinka, gdzie zamierzaliśmy zacząć naszą eksplorację Trasy Pojezierzy Zachodnich (TPZ), oznaczonej znakami z liczbą 20 w kierunku Mostu Europejskiego na Odrze w Siekierkach. W całości prowadzi ona z Miastka w województwie pomorskim, ale ten odcinek świadomie pominęliśmy.

Nocna jazda do Szczecinka była niezłym testem odporności na mróz, który w okolicach autostrady A1 spadł do -4 stopni. Mając w głowie prognozy pogody, które na majówkę pokazywały przyjemne ciepło, a nawet upał, było to pewne zaskoczenie, które na szczęście nie skutkowało tym, że zimowa lycra została w domu. Bez niej zaliczyłbym spektakularny wycof, bo w nogawkach sytuacji raczej bym nie ogarnął.

Potem za dnia było coraz lepiej, chociaż wiatr nie ułatwiał jazdy. No, ale tak to jest jak się jedzie na zachód, a nie z zachodu na wschód 😊

Dłuższe postoje zrobiliśmy w Kopytkowie przy A1, gdzie wygraliśmy z mrozem, potem była Szlachta, gdzie na żywo obejrzeliśmy wiadukt nad dawną Magistralą Węglową, a dalej były Tuchola i Kamień Krajeński.

Wczesnym popołudniem dotarliśmy do Szczecinka, gdzie namierzyliśmy przyjemny hotel Panorama w którym zregenerowaliśmy się po jeździe. Tutaj też spakowaliśmy zimowe rzeczy w paczkę do paczkomatu i wysłaliśmy do Elbląga.

Byliśmy gotowi na majowe ciepło i na TPZ. A przynajmniej tak się nam wydawało …





Kategoria WYCIECZKI >150